Δύο αδελφές τόσο ίδιες όσο οι δύο πόλοι της γης…

Η μία καλοκάγαθη και μόνιμο θύμα, η άλλη σκοτεινή προσωπικότητα μα με προστατευτικά ένστικτα. Η Μελίνα αδύναμη κι υποχωρητική. Η Άμυ δικαστής και τιμωρός σε έναν δικό της κόσμο, στον οποίο ο Θεός έδειχνε πάντα το πιο σκληρό του πρόσωπο.
Τι διαχωρίζει την τρέλα από τη λογική; Τον Θεό από τον Διάβολο; Το καλό από το κακό; Τα ερωτήματα αυτά σταμάτησαν να απασχολούν την Άμυ, όταν ένιωσε ότι βαθιά μέσα στην ψυχή της υπήρχε χώρος για όλα. Και όταν πια η σιωπή σπάει και το μυστικό αποκαλύπτεται, τότε η θυσία είναι μονόδρομος…
Και τότε εισέβαλε μέσα της για πρώτη φορά η οργή. Ένιωσε μια γλυκιά ζεστασιά να την τυλίγει, σχεδόν κυριεύτηκε από μια φλόγα που έκανε στάχτη τον ψυχικό πόνο της και σαν να ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα σχεδόν την άκουγε να της λέει: «Εγώ είμαι εδώ, μη σε νοιάζει τίποτα…»
Αποδεχόμενη εκείνη τη στιγμή τον νέο της «φίλο», τον αγκάλιασε, του παραχώρησε ολοκληρωτικά τον έλεγχο του εαυτού της, παραδομένη άνευ όρων, ψυχή τε και σώματι, σε ένα συναίσθημα που δεν ήξερε μέχρι τότε ότι υπήρχε μέσα της, αλλά της πρόσφερε ουσιαστικά την προστασία που εκείνη την ώρα είχε τόσο πολύ ανάγκη. Αγνοούσε όμως ότι αυτό θα την ακολουθούσε για πάντα…

Η κριτική μας

Μια εξαιρετική γραφή, που σε μαγεύει και σε παρασέρνει. Πολύ καλογραμμένο ψυχολογικό θρίλερ που κρατάει τον αναγνώστη μέχρι το τέλος. Δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του, μέχρι να μάθει, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.
Πόσο πραγματικά περίπλοκος είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, τι είδους παιχνίδια μπορεί να μας παίζει, πόσο απέχει η λογική από τη τρέλα; Πόσο καλός ή κακός μπορεί να είναι ο άνθρωπος; Μπορεί να γίνει συνειδητή επιλογή ή η ζυγαριά γέρνει πάντα προς τη μια ή την άλλη μεριά κι έτσι καταφέρνει να μας κυριεύσει αντίστοιχα το καλό ή το κακό χωρίς να υπάρχει ελπίδα για κάτι άλλο; Η αγάπη της οικογένειας σε τέτοιου είδους περιπτώσεις φτάνει άραγε ή μήπως όχι; Μήπως χρειάζεται σε τέτοιες καταστάσεις μια πιο εξειδικευμένη βοήθεια;
Αυτές οι ερωτήσεις μας γεννούνται καθώς διαβάζουμε το μυθιστόρημα αυτό, και με αυτές τις αντικρουόμενες καταστάσεις καταπιάνεται ο συγγραφέας και σε αυτό το ύφος διαδραματίζεται η όλη ιστορία.
Έτσι βλέπουμε την ηρωίδα του μυθιστορήματος να βαδίζει σε φωτεινά μονοπάτια και ξαφνικά να σκοτεινιάζουν όλα και να γεμίζει θλίψη. Παλεύει να ξεφύγει από κάτι που την περνάει στη αντίπερα όχθη ενώ ταυτόχρονα δεν μπορεί να κατανοήσει τι ακριβώς είναι αυτό που της συμβαίνει.
Ο συγγραφέας δεν τσιγκουνεύεται σε αυτό του πόνημα τις αντιθέσεις, καταφέρνοντας να τις συνδυάσει κιόλας κι έτσι κατορθώνει να κρατάει κατά κάποιον τρόπο τις ισορροπίες. Αρχής γενομένης από τις δύο αδελφές της ιστορίας που είναι εντελώς διαφορετικές, και μέσα από τις αναμνήσεις τους προσπαθεί να λύσει τους γρίφους της ιστορίας. Μπορεί κανείς ολοκάθαρα να δει στο μυθιστόρημα εντάσεις και ηρεμία, αγριότητα και ρομαντισμό, μίσος και αγάπη, τρέλα και λογική, καλό και κακό. Με πρωτοφανή ωμότητα καταφέρνει και περιγράφει σκηνές βίας, δεν στερείται σε εντάσεις, ανατροπές, και στο τέλος καταφέρνει να μας αιφνιδιάσει, να μας καθηλώσει.
Παρ’ όλο που πρόκειται για μια ιστορία που διαδραματίζεται στη σφαίρα του φανταστικού, πατάει πολύ καλά στη πραγματικότητα.
Η γνώμη μου: αράξτε στη πολυθρόνα σας και απολαύστε το βιβλίο. Ο Μάριος Καρακατσάνης έχει ακόμα πολλά ενδιαφέροντα να δώσει.

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

ΑΜΥ
Scroll To Top
Συνεχίζοντας την περιήγηση, αποδέχεστε τη χρήση cookies!