Ο ΛΟΓΙΣΤΗΣ

Όσο κοιτούσε το καλογραμμένο, σαν δώρο ενός άδικου θεού, πρόσωπο του φίλου του, τόσο πιο αντιπαθητικό του φαινόταν. Αυτό το γνώριμο πρόσωπο, που είχε μάθει τόσα χρόνια να το αντικρίζει σαν κάτι αυτονόητο – άγουρο κάποτε, με τον ίουλο μιας πρώιμης, επιτυχημένης εφηβείας (πολύ πιο πρώιμης και πολύ πιο επιτυχημένης από του Θανάση) και τώρα χαραγμένο με τις ρυτίδες μιας διεφθαρμένης ωριμότητας που βούρλιζε τις γυναίκες, ώριμες και ανώριμες – αυτό το πρόσωπο έγινε ξαφνικά αποκρουστικό και, το κυριότερο, έπαψε μεμιάς να του είναι οικείο. Ήταν το μούτρο ενός ξένου, που μια αδιάφορη μοίρα το είχε μπλέξει αξεδιάλυτα με την ιστορία της ζωής του χωρίς να κάνει τον κόπο να τον ρωτήσει. Ένιωσε ότι έπρεπε να ξεμπερδεύει μια και καλή με αυτόν τον άγνωστο που τόσα χρόνια υποδύεται τον παιδικό του φίλο.

 

*                *               *

 

Ο Θανάσης, ένας σαραντάχρονος αλκοολικός λογιστής χωρίς φιλοδοξίες, ζει µια µίζερη, µοναχική ζωή, µεταλαµβάνονταςκαθηµερινά την ιδέα της αποτυχίας του και της φθοράς που επιφέρει ο χρόνος στο πρόσωπό του. Απολυµένος από τη δουλειά του, εγκαταλελειµµένος από τη συµβία του, µπλέκει σε µια ερωτική περιπέτεια µε µια παράξενη γειτόνισσα, τη Μαρία, που, παρότι δεν είναι πεπεισµένος για την αγαθή της προαίρεση, κοντά της νιώθει ότι βρίσκει ένα γιατρικό για την απελπισία του και ότι γίνεται ο άλλος που πάντα ήθελε να είναι. Η καχυποψία του απέναντι στη Μαρία, η κακοφορµισµένη σχέση µε τον παιδικό φίλο και µέντορά του, το ασφυκτικό κλίµα στη νέα του δουλειά, η ανέχεια και η µειονεξία του τον διαβρώνουν ύπουλα και, όταν  μαθαίνει την αλήθεια για τη Μαρία, ο Θανάσης καταρρέει. Πέφτει κάθε µέρα και πιο χαµηλά και, από άµυνα ή διαστροφή, σχεδόν απολαµβάνει την πτώση του, σαν να βρήκε την αληθινή του κλίση…  

 

*                  *                 *

«Ο Λογιστής» πραγματεύεται το τι σημαίνει να ζει –άρα και να πεθαίνει– κανείς μέσα στις μεγάλες, απρόσωπες  πόλεις του σύγχρονου μετανεωτερικού κόσμου. Ενός κόσμου εξατομικευμένου, που έχει απολέσει (ή απορρίψει) το οντολογικό του κέντρο, δηλαδή τις απολύτως δεσμευτικές νοηματοδοτικές αρχές.  Μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο, ο άνθρωπος, θεοποιώντας την επιτυχία και τη δύναμη, καταλήγει στην εσωτερική αδυναμία και την ευτέλεια. Με αυτήν την αδυναμία του ανθρώπου προσπαθεί να καταπιαστεί το μυθιστόρημα (όπως και κάθε μυθιστόρημα, εδώ που τα λέμε) δηλαδή με τις επιθυμίες του, με τα πάθη του, με τα (σημαντικά ή ασήμαντα) βάσανά του, με τη νοσταλγία του.

 

Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας μικρός, συνηθισμένος άνθρωπος, λογιστής στο επάγγελμα, που με αρωγό το αλκοόλ  προσπαθεί μέσα στο ιδιωτικό του ναυάγιο να πιαστεί από οπουδήποτε, συχνά από την πρώτη γυναίκα που θα βρεθεί στο διάβα του, σαν τον πνιγμένο που πιάνεται από τα μαλλιά του ή από τα μαλλιά του διπλανού πνιγμένου. Μην μπορώντας να συμβιβαστεί με τη μειονεξία του, θαυμάζοντας και συνάμα φθονώντας τον καλύτερό του φίλο, παλινδρομεί ανάμεσα σε όνειρα παντοδυναμίας και σε μια πικρόχολη παραίτηση μπροστά στο βέβαιο του θανάτου που γελοιοποιεί κάθε προσπάθεια και κάθε ελπίδα.

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

Ο ΛΟΓΙΣΤΗΣ
Scroll To Top
Συνεχίζοντας την περιήγηση, αποδέχεστε τη χρήση cookies!