Πέμπτη Εποχή

Εξαντλώντας τις εποχές της, η ζωή φτάνει στα όριά της. Φτάνει κοντά στον θάνατο. Όταν η ζωή στέκει απέναντι από τον θάνατο, τα συναισθήματα είναι δυνατά και οι εμπειρίες έντονες. Η πραγματικότητα με τη φαντασία συγχέονται και δύσκολα διακρίνεις το αληθινό από το φανταστικό. Στη ρωγμή του χρόνου μεταξύ ζωής και θανάτου, αρχίζει η Πέμπτη Εποχή, που «τόπος δεν την ξέρει και χρόνος δεν την διαφεντεύει»…!

«Κανόνες»…

Δύο ποιήματα από την συλλογή «Πέμπτη Εποχή των αοράτων» του Θάνου Τσάμπρα, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παρουσία.

Ο κανόνας της σμίλης

Τα χέρια σου, τα μαγικά,

το ξύλο μεταμόρφωναν

σε λύρα του Απόλλωνα.

Λαούτα, μαντολίνα και βιολιά,

που ΄δώσαν νότες σε ορχήστρες,

γεννήθηκαν από την τέχνη την παλιά

και την επίμονη δική σου αγκαλιά.

Χάρισες στις νύφες συνοδούς,

γλυκόλαλους κι αστραφτερούς,

στο δρόμο για την εκκλησιά`

και στους ερωτευμένους,

βάρκες με πανιά,

να ταξιδεύουν τους καημούς.

Όταν αλλάξαν οι καιροί

κι αραίωσαν οι τυχεροί,

που ζητούσαν μια κιθάρα,

ή μια λύρα κρητική,

εσύ εκεί,

συνέχεια να παλεύεις,

να πλανίζεις, να σμιλεύεις,

το έλατο, τον κέδρο, την οξυά,

με το δικό σου το μεράκι.

Μα τώρα τελευταία,

σε τρώει το σαράκι.

Τα δάχτυλα της διακονίας,

οργάνων, όργανα δημιουργίας,

δεν μπορούνε να κρατήσουν

σταθερά,

τα μαχαίρια σου τα κοφτερά.

Θέλουν τις νότες να ξυπνήσουν,

μα δεν έχουν τον παλιό τον ζήλο.

Τα χέρια σου, τα ροζιασμένα,

γίνονται, μέρα με τη μέρα, ξύλο.

Ο φρουρός της διάβασης

Στεκότανε μπροστά μου,

το δρόμο να μου κόβει.

Ήρεμος, επιβλητικός,

με τα φτερά του μαζεμένα

και το σπαθί στη θήκη.

Δίπλα του, αφύλαχτες

φαρδιές διαβάσεις,

κι εκείνος άγγελος φρουρός

στο πιο στενό μπογάζι.

«Τί το φυλάς το μονοπάτι;

Μικρό στρατί, στενό στρατί

και ποιός να το ζηλέψει;»

«Το θέλουν, όσοι ξέρουν.

Οι λίγοι που τ΄ αναζητούν.

Μα κι απ΄ αυτούς, λιγότεροι

μπορούν να το περάσουν.»

Απάντησε σαν γέροντας σοφός,

κι ας έφερνε, δεν έφερνε,

στην ηλικία του Χριστού.

«Κι εγώ που δεν το ζήτησα,

πώς βρέθηκα μπροστά σου;»

«Από αποθυμιά,

να ξέρεις πού πηγαίνεις.

Σε έφερε ο ύπνος σου ο ταραγμένος

κι ο λογισμός σου ο αλαφιασμένος.

Μα να θυμάσαι:

Όταν θα ξανάρθεις,

στ΄ αλήθεια να περάσεις από δω,

θα ΄ναι το ξίφος μου γυμνό.»