Το κελάρι της ντροπής

Δεκαετία του ’60. Σ’ ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας, τρεις αδελφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ, μεγαλώνουν στη σκιά ενός πατέρα αφέντη και μιας μάνας που δεν έχει λόγο. Η μόνη έξοδός τους είναι κάθε Κυριακή για την εκκλησία και στο πανηγύρι του χωριού μία φορά τον χρόνο. Οι καιροί σκληροί, αλλά οι πράξεις σκληρότερες.
Και μια μέρα ο πατέρας τις εγκαταλείπει και εξαφανίζεται. Το κοινωνικό στίγμα είναι βαρύ για την οικογένεια που άφησε πίσω του, όμως μαζί έρχεται και η λύτρωση από τους αυστηρούς κανόνες που έχει επιβάλει. Σταδιακά τα κορίτσια ξενιτεύονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους και με τον καιρό οι οικογενειακοί δεσμοί κόβονται. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα ένα τηλεφώνημα από την πατρίδα θα ταράξει τη μέχρι τότε ήρεμη ζωή τους. Η επιστροφή στο χωριό τους γίνεται επιτακτική και ο επικείμενος θάνατος της μάνας που άφησαν ολομόναχη χωρίς να ενδιαφερθούν γι’ αυτήν θα τις φέρει αντιμέτωπες με μυστικά και αλήθειες που απέκρυψαν. Το παρελθόν γυρίζει στο παρόν ζητώντας απαντήσεις.
Τι συνέβη και τις παράτησε ο πατέρας τους; Γιατί εγκατέλειψαν τη μάνα τους στην τύχη της; Γιατί το πατρικό τους δεν πρέπει να φύγει από τα χέρια τους; Ποιο μυστικό κρύβει το κελάρι στο υπόγειο του σπιτιού; Οι τρεις αδελφές πάνω από την ετοιμοθάνατη μάνα κάνουν μόνο μια ερώτηση: «Μάνα, όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν καθάρισες την ντροπή;»

Η κριτική μας

Ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι, αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες και τα παιδιά που η βία σημάδεψε και σημαδεύει τη ζωή τους και ο τρόμος υπήρξε και υπάρχει καθημερινός εφιάλτης τους.
Ιστορία που μπορεί ακόμα και τώρα να εκτυλίσσεται πίσω από ερμητικά κλεισμένες πόρτες, με συνεργό τον κοινωνικό περίγυρο που κινείται σε ρυθμούς «ομερτά», αλλά και τη μάνα, που αντί να μετατρέπεται σε ύαινα για να προστατεύσει τα παιδιά της, μεταθέτει την ευθύνη όλων όσων συμβαίνουν σε εκείνα.
Ένα βιβλίο τροφή για προβληματισμό, για εγρήγορση και αφύπνιση.
Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στη συγγραφέα, που τόλμησε να καταπιαστεί με ένα τόσο δύσκολο θέμα και που με τη δυνατή και έντονη γραφή της στη κυριολεξία «σπάει κόκκαλα»!
Η συγγραφέα αφιερώνει αυτό το βιβλίο σε όλες εκείνες τις γυναίκες που δεν τόλμησαν, που δεν τολμούν να υψώσουν φωνή οργής στον πόνο. Είθε αυτό το βιβλίο να τους δώσει τη δύναμη να το κάνουν. Γιατί η ανοχή, όταν μένει σιωπηλή και κρυμμένη στο σκοτάδι για καιρό, τότε μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη…

Το μυθιστόρημα αυτό γράφτηκε με έναν σκοπό: να βοηθήσει. Όμως πέρα απ’ την οποιαδήποτε ψυχολογική ή ηθική στήριξη, αποφάσισε και πρότεινε στον εκδοτικό της οίκο να προσφερθεί και οικονομική βοήθεια. Κι εκείνοι το δέχτηκαν με χαρά.

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ
Scroll To Top
Συνεχίζοντας την περιήγηση, αποδέχεστε τη χρήση cookies!