Οι νύμφες της Εροιβιάς

Βιβλία / Κριτικές / Ελληνική Λογοτεχνία

Ιωάννινα,1943
Λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, δυο νέοι, η Λενιώ και ο Εντίν, μέσα στα σοκάκια του Κάστρου ζουν, μα και κρατούν κρυμμένο τον μεγάλο έρωτά τους. Εκείνη μια πανέμορφη Γιαννιώτισσα και εκείνος ένας Εβραίος που τη λατρεύει περισσότερο και από τη ζωή του. Θα καταφέρουν να ζήσουν μαζί;

Χωριό Μυροδάφνη, 1960
Η Θεοδώρα προσπαθεί να σπάσει τα δεσμά της οικογένειάς της, να απαλλαγεί μια και καλή από την καταστροφική μητέρα της. Παντρεύεται τον αγαπημένο της Κωνσταντή και για να γλιτώσουν από τη μανία της ταξιδεύουν μέχρι την Πελοπόννησο στο χωριό Κρυονέρι. Μα και εκεί η τύχη δε θα τους χαμογελάσει.

Ιωάννινα, 2014
Η Δάφνη Μητροπούλου, υποβασταζόμενη από τον γιο και την κόρη της, σπαράζει πάνω από το μνήμα του αγαπημένου της συζύγου, του Άκη, αφού ήταν θέλημα Θεού να σταθεί στο πλευρό του.

Τρεις γυναίκες ενώνουν τις ζωές τους και το κουβάρι της μοίρας ξετυλίγεται αφήνοντας πίσω του λάθη, πάθη, μυστικά και αμέτρητο πόνο, τόσο στις ίδιες όσο και στα αγαπημένα τους πρόσωπα που ζουν μαζί τους.

Θα μπορέσει άραγε η μεγάλη, βαθιά λίμνη να τα σκεπάσει για πάντα και να τα κρατήσει στον βυθό της ή θα τα ξεβράσει στις καλαμιές, όπου πριν πολλά χρόνια οι Νύμφες της Εροιβιάς έλουζαν τα χρυσαφένια τους μαλλιά τις έναστρες νύχτες;

Η κριτική μας

Τρεις γενιές γυναικών, τρεις εποχές, τρεις έρωτες. Λάθη, που έγιναν πολύ καλά κρυμμένα μυστικά αλλά μόλις αποκαλύπτονται, συμπαρασύρουν σαν χιονοστιβάδα τα πάντα στο πέρασμά τους και οι ζωές των απογόνων δεν μένουν πια το ίδιο. Τα ψέματα, ο πόνος, οι απώλειες, τους στιγματίζουν ανεπανόρθωτα. Πολύ σοφά είπε ο λαός μας, «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα».

Ένα μυθιστόρημα που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα με κύριο φόντο τη λίμνη Παμβώτιδα και το Κάστρο. Η ιστορία ξεκινά την εποχή της γερμανικής κατοχής και φτάνει στα δικά μας χρόνια, στα Γιάννενα.

Ένα υπέροχο, ατμοσφαιρικό εξώφυλλο που βάζει τον αναγνώστη στο κλίμα της υπόθεσης. Η δε γραφή είναι λυρική, ρεαλιστική, αλλά και έντονα συναισθηματική παρ’ όλο που πολλές φορές περιγράφει σκηνές σκληρές.

Οι χαρακτήρες είναι απόλυτα ανθρώπινοι, 100% πραγματικοί, με τα ελαττώματά τους, τις αδυναμίες τους, τα προτερήματά και τις ευαισθησίες τους και δεν παραπέμπουν καθόλου σε προϊόντα μυθοπλασίας.

Στην αφήγηση αυτή δεν λείπουν η πλοκή και οι ανατροπές, παραμένει στην ουσία μια ιστορία τρυφερή που σε πολλά σημεία της μας συγκινεί πολύ. Στον επίλογο επέρχεται η κάθαρση και οι ήρωες μας μπορούν πλέον να προχωρήσουν μπροστά, παρά το αβάσταχτο βάρος της κληρονομιάς.