Όλοι φοράνε τις μάσκες τους, το φως υποχωρεί. Όλοι εκτός από έναν, που πάντα παραμένει αθέατος. Οι εντολές ακούγονται ξεκάθαρα, για λίγο στέκονται απολύτως ακίνητοι. Κάποιος θα νόμιζε ότι προσεύχονται. Κι όμως.

Μια περιπλάνηση που αρχίζει από το νυχτερινό Αμβούργο για να καταλήξει στον βυθό της ελληνικής θάλασσας. Η αλυσίδα διαδοχικών αυτοκτονιών και ανεξήγητων θανάτων περιστρέφεται γύρω από μια ταινία διάρκειας λίγων λεπτών. Μέσα της ξαναζωντανεύει «Ο Δύτης».

Ο ντετέκτιβ Κρις Πάπας θα αναγκαστεί να την παρακολουθήσει για να καταλάβει. Κάποιες φορές το ταξίδι στο παρελθόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια βουτιά στον πυρήνα της φρίκης. Εκεί όπου η πραγματικότητα υπερβαίνει την ανθρώπινη φαντασία.

Ένα δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα που θα ενθουσιάσει ακόμη και τους πιο έμπειρους αναγνώστες αστυνομικής λογοτεχνίας, κάνοντάς τους να το θυμούνται για καιρό.

Η κριτική μας

Ειλικρινά χαίρομαι που η ελληνική αστυνομική λογοτεχνία «αναπτύσσεται» ολοένα και περισσότερο και δίνει τέτοιας ποιότητας δείγματα γραφής, και έχει και την αντίστοιχη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό.

Από την πρώτη σελίδα μέχρι τη τελευταία κυριαρχεί μια 100% νουάρ ατμόσφαιρα. Μπορεί το βιβλίο να μετρά μόνο 248 σελίδες αλλά καταφέρνει να είναι τόσο πυκνογραμμένο που θα το ζήλευε και ένας δυτικοευρωπαίος εμπορικός συγγραφέας του είδους, που πρέπει να φτάσει τις 500 και πλέον σελίδες για να το καταφέρει.

Τόσο το εξώφυλλο, όσο και ο τίτλος έχουν απόλυτη σχέση με τη ιστορία. Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο και στο παρών, κι έτσι ο αναγνώστης συμ-βιώνει τα πάντα με τον ήρωα, η γραφή δε, είναι ολοζώντανη και τόσο αληθοφανής που κόβει την ανάσα. Η ιστορία διαδραματίζεται σε 2 χώρες, πρώτα στο ομιχλώδες, υγρό Αμβούργο και μετά στο χειμωνιάτικο Αίγιο και στα Καλάβρυτα του 1943. Η αναδρομή στο παρελθόν γίνεται σε τρίτο πρόσωπο και έτσι καταφέρνει να ξεσκεπάσει φριχτά μυστικά και πληγές που έμειναν ανεπούλωτες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ανήκει στα αστυνομικά μυθιστορήματα που σέβεται τον εαυτό του και περιέχει σασπένς, σωστές δόσης φρίκης και διαστροφής, γρήγορο ρυθμό, μαύρο χιούμορ, δημιουργεί στον αναγνώστη αμφιλεγόμενα συναισθήματα, πλήθος αναπάντητα ερωτήματα τα οποία απαντώνται ένα προς ένα μέχρι τις τελευταίες σελίδες του. Το θέμα είναι αν αντέχει κανείς να φτάσει μέχρι σε αυτό το σημείο.

Ο ήρωας – αντιήρωας του κυρίου Ευσταθιάδη, ευφυής από τη φύση του, ειλικρινής, αλλά ταυτόχρονα παραιτημένος από τη ζωή, μας γίνεται αρκετά συμπαθής, παρ’ όλη την σκληρή κριτική που ασκεί στον εαυτό του και την ειρωνεία που του βγαίνει.

Είναι ένα βιβλίο που το συνιστώ ανεπιφύλακτα ακόμα και στους πιο απαιτητικούς αναγνώστες του είδους.

Απολαύστε το!

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

Ο ΔΥΤΗΣ
Scroll To Top
Συνεχίζοντας την περιήγηση, αποδέχεστε τη χρήση cookies!