Τα πέντε κλειδιά

Βιβλία / Κριτικές / Ελληνική Λογοτεχνία

ΔΕ ΘΑ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ. ΠΕΝΤΕ ΛΟΥΚΕΤΑ, ΠΕΝΤΕ ΚΛΕΙΔΙΑ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣ ΘΑ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΚΙ ΕΝΑ ΚΛΕΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΤΟΥ. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΣΟΥ. ΑΝ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕ ΘΑ ΤΗ ΔΕΙΣ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΖΩΝΤΑΝΗ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΗ! ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΟΔΗΓΙΕΣ.

Από εκείνη την ώρα άρχισε ο εφιάλτης. Η μικρή της κόρη, η Μαργαρίτα της, ήταν στα χέρια απαγωγέων, δεμένη με πέντε αλυσίδες σαν μικρό ζώο. Δεν μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από κανέναν, αφού κανείς δεν ήξερε την ύπαρξη του παιδιού. Ούτε καν ο άντρας της, ο παντοδύναμος Ορέστης Δελούζος. Έπρεπε να υπακούσει με όποιο τίμημα …

Η κριτική μας

Με την ευκαιρία της τηλεοπτικής μεταφοράς του ομώνυμου βιβλίου της Λένας Μαντά ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΚΛΕΙΔΙΑ, ας ξαναγνωριστούμε μαζί του, μιας και είμαι υπέρμαχος του να διαβάζουμε πρώτα το βιβλίο και μετά να αποφασίζουμε αν θα παρακολουθήσουμε τη μεταφορά του στη μικρή ή μεγάλη οθόνη.
Ένα κοινωνικό, θα έλεγε κανείς, μυθιστόρημα με έντονές αστυνομικές αποχρώσεις.
Μια πολύ καλή και πιο έντονη γραφή της κυρίας Μαντά, που οφείλεται ίσως στις ιδιόρρυθμες συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε.
Μια ιστορία γεμάτο αγωνία, χωρίς μυστήριο όμως, που σε κρατάει άνετα μέχρι τη τελευταία σελίδα.
Αρρωστημένη ζήλεια, κρυμμένα μυστικά, έρωτας, πάθος, συναισθηματικά πισωγυρίσματα, η απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αγάπη μητέρας – παιδιού είναι στοιχεία που απαρτίζουν το μυθιστόρημα.
Καλές οι εναλλαγές τόπου και χρόνου, ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, και φυσικά είναι πραγματική έκπληξη ποιοι είναι οι απαγωγείς, αν και κάπου στη μέση αχνοφαίνεται το κεντρικό πρόσωπο της απαγωγής. Η συγγραφέας στο τέλος μας αποζημιώνει με το αίσιο τέλος, που μπορεί και να θυμίζει σκηνή παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου.