Τα άδεια κουτιά

Η ύπαρξή μας είναι μια σειρά από άδεια κουτιά• εφαπτόμενα αλλά όχι συγκοινωνούντα. Κάθε κουτί και μια ανάγκη μας.
Και όλη μας η ζωή μια αδιάκοπη προσπάθεια να γεμίσουμε τα άδεια κουτιά μέσα μας, όλα τα άδεια κουτιά μέσα μας…
Μια γυναίκα, μια γυναίκα μόνη, προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες της. Έχει ανάγκη από έναν παθιασμένο, εξιδανικευμένο έρωτα, από μια κατασταλαγμένη προοπτική για το μέλλον, από τη χαρά και την ανεμελιά της στιγμής. Έτσι εμπλέκεται σε σχέσεις με τρεις διαφορετικούς άνδρες, συγχρόνως, που ο καθένας τους γεμίζει ένα διαφορετικό κουτί μέσα της.
Είναι ερωτευμένη και με τους τρεις, αφήνεται και στους τρεις, άγεται και φέρεται από τις δικές τους ανάγκες, επιθυμίες, ευχές. Γίνεται τρεις διαφορετικές γυναίκες, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι. Γεμίζει τα δικά τους άδεια κουτιά. Προχωρά στα τυφλά, προσπαθώντας να τους ερμηνεύσει, να τους καταλάβει μέσα από τα λόγια και τις πράξεις τους, και μ’ αυτές τις ερμηνείες πλάθει το δικό της σύμπαν, όπως όλοι μας.
Κάποια στιγμή συνειδητοποιεί την παράνοια που βιώνει, καταλαβαίνει ότι χάνει τον εαυτό της και προσπαθεί να πάρει τη ζωή της στα χέρια της, να οδηγήσει εκείνη τις εξελίξεις. Συγκρούεται άγρια με την πραγματικότητα και με τα «θέλω» του καθενός χωριστά και αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί να ορίσει τον τρόπο που αντιδρούν οι άλλοι, ακόμα και οι αγαπημένοι άλλοι. Μπορεί μόνο να ορίσει τον τρόπο που αντιδρά, νιώθει, σκέφτεται, τον τρόπο που ζει η ίδια.
Ξεκινά ένα αναγκαστικό, έξωθεν επιβεβλημένο ταξίδι μέσα της, μέσα στις θάλασσες και στις στεριές της, για να γνωρίσει τον εαυτό της. Ανακαλύπτει έκπληκτη τη δύναμή της και τη χρησιμοποιεί συνειδητά για να κάνει μια σιωπηλή ειρήνη με τον εαυτό της. Ώσπου…

Η κριτική μας

Ένα δυνατό ψυχογράφημα, μια ξέχειλα συναισθηματική γραφή από τη μοναδική πένα της κυρίας Χαράς Ανδρεϊδου που σίγουρα προβληματίζει.
Εδώ η συγγραφέας εστιάζει περισσότερο στον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας, την πάλη που βιώνει να γεμίσει τα άδεια κουτιά της ζωής της και να μη δέχεται την πραγματικότητα και εν τέλει την ήττα της από την ίδια την πραγματικότητα που η ίδια απέρριπτε, ζώντας στη δική της εκδοχή της ζωής.
Τη Δάφνη, το κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος, αν και κατά βάση είναι ένα τραγικό πρόσωπο, είναι πολύ εύκολο κανείς να την καταδικάσει και η ζωή της να σοκάρει πολλούς από τους αναγνώστες. Κι αυτό γιατί μέχρι κάποιο σημείο της ζωής της έπαιζε με τους ανθρώπους και με τα δικά τους άδεια κουτιά. Έδειχνε να αγνοεί τον βασικό κανόνα της ζωής, πως έχει την τάση να επιστρέφει συμπεριφορές. Κι αυτό της το παιχνίδι το πλήρωσε με τον χειρότερο τρόπο, την απόρριψη. Δοκιμάζονται οι αντοχές της, και ουσιαστικά τα συναισθηματικά κουτιά της παραμένουν άδεια, και εκείνη προσπαθεί χαμένη να ξαναβρεί τον εαυτό της και να επαναπροσδιοριστεί και να βάλει εκ νέου όρια. Πορεία αρκετά ψυχοφθόρα.
Ένα καλογραμμένο βιβλίο που αφορά τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις, που σε ορισμένα σημεία μπορεί να κουράσει κατά πρώτον λόγω της έκτασής του αλλά πολύ περισσότερο λόγω της έκθεσης των υπεραναλυτικών σκέψεων και των συναισθημάτων της πρωταγωνίστριας.
Πρέπει ο αναγνώστης να έχει γεμάτα τα κουτιά του της αντοχής, της υπομονής αλλά και της κατανόησης για να μπορεί να φτάσει αυτό το ψυχογράφημα μέχρι το τέλος. Ένα μάθημα ζωής το ίδιο το βιβλίο.

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΚΟΥΤΙΑ
Scroll To Top
Συνεχίζοντας την περιήγηση, αποδέχεστε τη χρήση cookies!