Το άλλο μισό

…Μέχρι πριν λίγο καιρό πίστευα ότι είχα ένα ζεστό κι όμορφο σπιτικό που μάτωσα για να του δώσω τα καλύτερα υλικά. Του έβαλα μέσα όλη μου την αγάπη, τη στοργή, την αφοσίωση, την αθώα εμπιστοσύνη μου, την ανοχή μου, την κατανόηση, τα όμορφα παιδιά μου… κι εσένα πρώτ’ απ’ όλους και όλα. Μόνο που τυφλωμένη από τη λάμψη της εφήμερης ευτυχίας μου, δεν είδα ότι δεν μπήκες ποτέ μέσα για τα καλά. Φοβήθηκες το απόλυτο δόσιμο, φοβήθηκες τη φλογερή αγάπη μου, εμένα… Ήσουν με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω απ’ αυτό. Το έξω τελικά σε κέρδισε. Και μείναμε εμείς, εγώ και τα παιδιά μας, να σε κοιτάμε ν’ απομακρύνεσαι… Ο γάμος μου κι όσα επένδυσα σ’ αυτόν, ένα δένδρο στον χειμώνα, γυμνό από τα φύλλα του. Όλα πεσμένα κάτω στο υγρό χώμα, κιτρινισμένα, ψυχομαχούν…

Ένα μυθιστόρημα για τον γάμο και την απιστία, για τα πλήγματα και τα τραύματα που η ανθρώπινη επιπολαιότητα μπορεί να καταφέρει σε έναν εύθραυστο θεσμό, τον θεσμό του γάμου, πάνω στον οποίο στηρίζεται το ίδιο το κύτταρο της κοινωνίας: η οικογένεια.

Βασισμένο σε αληθινές ιστορίες καθημερινής
τρέλας και στην αβάσταχτη ελαφρότητα
του ανθρώπινου είναι.

Η κριτική μας

Η συγγραφέας μας, καταπιάνεται αυτή τη φορά με ένα απόλυτα σύγχρονο θέμα της κοινωνίας μας, την απιστία, βάζει στο μικροσκόπιο τον θεσμό του γάμου και της οικογένειας. Με όσα μας καταθέτει, καταφέρνει να μας προβληματίσει.
Είναι απόλυτα αντικειμενική, δεν χρησιμοποιεί ωραιοποιήσεις και παρουσιάζει το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Αλήθειες που πονάνε, αλήθειες που τσούζουν και θα προτιμούσαμε να παραβλέπουμε, έτσι ώστε να έχουμε την ψευδαίσθηση πως δεν υπάρχουν.
Όλοι οι χαρακτήρες είναι απόλυτα αληθοφανής και μπορούμε άνετα να βρούμε αντιστοιχίες στο στενό μας περιβάλλον. Άτομα της διπλανή πόρτας, συγγενής μας ή μήπως βρίσκουμε αντιστοιχίες και στο πολύ άμεσο περιβάλλον μας; Μήπως και σε μας;
Η κυρία Κερκοπούλου αφηγείται απόλυτα αντικειμενικά τις ιστορίες, χωρίς να παίρνει μέρος στην αφήγηση. Είναι και παραμένει αποστασιοποιημένη. Μέσα από την αφήγησή της, που δεν κουράζει καθόλου, μας αποδεικνύει περίτρανα, πως όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης, είτε μεγαλύτερο είτε μικρότερο. Πολύ απλά μας δείχνει πως πολύ εύκολα και ελαφρά τη καρδία κατηγορούμε εξωγενής παράγοντες όπως το τέλμα της καθημερινότητας μετά από κάποια χρόνια γάμου. Διστάζουμε πολύ να βρούμε τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος και δεν βλέπουμε σε βάθος τις ανθρώπινες σχέσεις, τα θεωρούμε όλα αυτονόητα και δεδομένα. Και πόσο εύκολα γκρεμίζουμε το οικοδόμημα που λέγεται γάμος και οικογένεια, αφήνοντας πίσω μας μόνο σκόνη και συντρίμμια.
Ξεχνάμε πολλές φορές τον ατέρμονο και καθημερινό αγώνα διεκδίκησης και ποια είναι η πραγματική αξία της συγχώρεσης.
Η συγγραφέας σε καμία περίπτωση δε μας παραδίδει κανενός είδους μαθήματα. Μας παρουσιάζει ένα απόλυτα ανθρώπινο, σύγχρονο βιβλίο, όπου παρουσιάζει από όλες τις πλευρές ένα σημερινό πρόβλημα. Έγκειται σε μας, πως θα το διαχειριστούμε, αλλά να μη ξεχνάμε ποτέ, πως παρ’ όλες τις αδυναμίες μας, αντλούμε τη δύναμη από μέσα μας, να αντιληφθούμε τι πραγματικά αξίζουμε και να έχουμε τη ψυχραιμία να μπορούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας εαυτό.

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ
Scroll To Top
Συνεχίζοντας την περιήγηση, αποδέχεστε τη χρήση cookies!