Το παιδί που νοστάλγησα

Βιβλία / Κριτικές / Ελληνική Λογοτεχνία

Είναι κάποια περιστατικά του παρελθόντος που κρατάς έντονα τα χαρακτηριστικά τους. Δημιουργούν αίσθημα νοσταλγίας.
Σα να φεύγει η ομίχλη και να ξεσκεπάζεται μια άλλη παραμυθένια ζωή. Σε απόσταση αναπνοής νομίζεις πως την αγγίζεις μέσα από τις παιδικές αναμνήσεις που σε συντροφεύουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου,
σαν άσβηστη ζωγραφιά…
Οι σκέψεις, η μία μετά την άλλη, ξεπετάγονται σαν αντανακλάσεις καλειδοσκοπίου, συνδυάζοντας την αύρα μιας άλλης εποχής. Σα να περνάει μια άλλη πραγματικότητα ξανά από το πνεύμα σου. Σα να βρίσκεσαι ξανά εκεί στην έρημη εξοχή κι ανασαίνεις τον καθαρό αέρα. Σαν να ανάβει μέσα σου ένα φως διαφορετικό, σταματά με ανέμελο βήμα εκεί που θέλεις, σ’ ένα ανάδρομο ταξίδι στο χρόνο. Είναι σαν να ξυπνάς από ένα βαθύ ύπνο της μνήμης που κάνει πολύχρωμους κυματισμούς!
Αναζωογονούνται εντυπωσιακές θύμισες που φέρνουν ένα αυθόρμητο χαμόγελο! Περνάνε σαν κύμα οι χάρες οι παιδικές. Είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι μουσικότητας, που κρύβεται μέσα σου, εναρμονισμένο με τις ομορφιές του χωριού που σε τραβάνε. Τα θυμάσαι …

Η κριτική μας

Ξεκινώντας να το διαβάζω δεν σας κρύβω πως με εντυπωσίασε ο λυρικός τρόπος γραφής της συγγραφέα. Μια αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο, αλλά απόλυτα αληθινή.
Μπορεί να αριθμεί μόλις 210 σελίδες, είναι όμως απόλυτα χορταστικές και από τις πρώτες κιόλας γραμμές μας βουτάει στην αλήθεια των παιδικών της χρόνων και της τότε ελληνικής επαρχίας.
Πρωταγωνίστρια είναι η Μαριγώ, και όχι απλώς μας περιγράφει, αλλά καταφέρνει να μας κάνει να συμβιώσουμε μαζί της ακόμα και τα πολύ πρώτα και πρώιμα βιώματά της. Γινόμαστε αναπόσπαστο μέρος της ζωής της. Γινόμαστε κι εμείς μαζί της παιδιά. Γιατί συνεχίζουμε να το έχουμε μέσα μας, ας το έχουμε θάψει ή εξορίσει. Αυτό μας αποκαλύπτει το κομμάτι του εαυτού μας που συνεχίζει να ενθουσιάζεται, μαθαίνει να δημιουργεί.
Η ηρωίδα μας, μας αποδεικνύει με την παιδική της αφέλεια και αθωότητα, πως ο τότε κόσμος ήταν καλύτερος, πιο απλός, πιο ευτυχισμένος. Οι άνθρωποι ζούσαν πιο αυθεντικές στιγμές. Γίνεται αθέλητα η σύγκριση με τη σημερινή εποχή: τονίζει πως έχει χαθεί το μεγαλείο της απλότητας, δεν μπορούμε να απολαύσουμε την γοητεία των πραγμάτων όπως τότε. Μήπως έχουμε χάσει τελικά τον δρόμο μας;
Αναμφίβολα πρόκειται για ένα συναρπαστικό ταξίδι μνήμης με ζωηρά χρώματα μέσα από τα όνειρα ενός παιδιού που χαμογελά.
Δηλώνει απερίφραστα «Είναι υπέροχο να ονειρεύεσαι … Να βλέπεις πράγματα, να έχεις ζήσει γεγονότα και καταστάσεις που αξίζει να θυμάσαι.»
Μια και μόνο λέξη μπορεί να περιγράψει το τι αισθάνεται μέσα της: ΑΓΑΠΗ
Το όλο βιβλίο είναι μια αφηγηματική γέφυρα που στήνεται και ενώνει το σήμερα με το χθες.
Ευγνωμονούμε τη συγγραφέα που κατάφερε να μας ξανακάνει παιδιά και μας επέτρεψε να συν-ταξιδέψουμε μαζί της.