Ομπρέλες στη βροχή

Βιβλία / Κριτικές / Αστυνομικό Μυθιστόρημα

H βροχή που έπεφτε δυνατή, συνοδευόμενη από ισχυρό άνεμο, είχε ως αποτέλεσμα να κρύψει τα στοιχεία που χρειαζόταν ο επιθεωρητής Tζόναθαν Σπάλτον για να αποκαλύψει την ταυτότητα του δολοφόνου. Σαν να πήρε κάποιος μια τεράστια γομολάστιχα και να έσβησε τα πάντα. Το μόνο που διευκόλυνε κάπως την έρευνά του, ήταν πως οι δολοφονίες είχαν κοινά χαρακτηριστικά και διαπράχθηκαν όλες στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο.

Εκτός της έλλειψης στοιχείων, ο επιθεωρητής έπρεπε ν’ αντιμετωπίσει την κοινή γνώμη, τον κυβερνήτη που ήθελε να ανεβάσει τη δημοτικότητά του, τον νομάρχη που συνέλεγε επιτυχίες για να τις χρησιμοποιήσει στις επικείμενες εκλογές, και τον δήμαρχο. Ένας ολόκληρος μηχανισμός που δεν μπορούσε να λειτουργήσει αν ο Σπάλτον δεν έδενε τον δολοφόνο χειροπόδαρα, για να μπορεί να τον περιφέρει στην πόλη -συνοδεία της άρχουσας τάξης πάντοτε- σαν ατραξιόν περιοδεύοντος θιάσου.

Πάντοτε η λεπτομέρεια είναι αυτή που ανοίγει την κερκόπορτα και σπρώχνει τον δολοφόνο στο λάθος. Και ο Σπάλτον είχε όσφρηση λαγωνικού και την απαιτούμενη τύχη. Γιατί η τύχη είναι αυτή που καθορίζει τις τύχες μας.

Η κριτική μας

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, λίγο πιο ασυνήθιστο από αυτά που διαβάζουμε συνήθως, μπορώ να πω. Διατηρεί τη κλασσικά σκοτεινή, νουάρ ατμόσφαιρα, κάτι που έχουν οι ιστορίες αυτού του είδους, και σε αυτά βοηθούν πολύ και οι καιρικές συνθήκες.
Πηγαίοι και αυθόρμητοι διάλογοι, πολύ έξυπνοι, δεν κουράζουν, και πολλές φορές προκαλούν αβίαστα χαμόγελα, ίσως και γέλιο.
Στην αρχή έχουμε την εντύπωση πως είναι μια δυσεπίλυτη υπόθεση, αλλά παρ’ όλα αυτά αποπνέει τη σιγουριά πως παρ’ όλες τις δυσκολίες θα έχει αίσια έκβαση. Οι συνεχείς εναλλαγές και ανατροπές, που ακολουθούν, η διαρκή και περίπλοκη πλοκή, μας κάνουν να αμφιβάλλουμε, όχι μόνο αν τελικά θα βρεθεί η λύση του μυστηρίου αλλά και για το που θα φτάσει τελικά η υπόθεση.
Αυτό που καταφέρνει απόλυτα ο συγγραφέας είναι να ρίχνει τους αληθοφανείς χαρακτήρες του μέσα στη πραγματική εξιχνίαση ενός εγκλήματος, χωρίς να βάζει εμάς να βρούμε λύση του γρίφου, ή έστω να την μαντέψουμε, στη θέση των αστυνόμων, το ποιος δηλαδή είναι ο εγκληματίας. Εμείς πολύ απλά συμπάσχουμε και αγωνιούμε μαζί τους, και αυτό κλιμακώνεται περισσότερο όσο προχωράει η αφήγηση.
Η πραγματική έκπληξη είναι το αναπάντεχο και μη αναμενόμενο τέλος του. Εμένα τουλάχιστον με έκανε να χαμογελώ για μέρες.
Ο κύριος Βλαχάκος είναι ένα πολλά υποσχόμενος συγγραφέας του είδους, κι ελπίζουμε να δούμε μια πολύ καλή συνέχεια.